ရိုးမ(၃)မွကူယူေဖၚျပသည္
အခြင့္သာတုန္းမွ မလို္က္ခ်င္ရင္ သူတို႔အျပင္ မိုက္သူရွိမလား
အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးေတြ ေျပာဆိုေနရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။
အခုတေလာေတာ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုရကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ားနဲ႔ စီအာပီပီေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဒုတိယ ပင္လံုညီလာခံေခၚယူေရးကို အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းလာၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္တဲ့ လကၡဏာ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ အစီအစဥ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးခ်ိန္ကတည္းက တိုင္းျပည္တြင္းမွာ ျပည္တြင္းစစ္ဟာ အစဥ္သျဖင့္ ရွိေနခဲ့တာပါ။ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ အႏွစ္ (၆၀)ေက်ာ္ေနပါၿပီ။
ဒီလို ျပည္တြင္းစစ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနခဲ့ရသလဲ။
ပထမ ပင္လံုညီလာခံကို ၁၉၄၇ ခု ေဖေဖၚဝါရီလ (၁၂) ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ့တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔အတူ တိုင္းရင္းသားအမ်ားစု သေဘာတူညီမႈနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုေပၚေပါက္ေရးဆိုၿပီး သေဘာတူခဲ့ေပမဲ့ ဒီသေဘာတူညီခ်က္ဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လ်စ္လ်ဴ႐ႈျခင္း ခံခဲ့ရၿပီး ပ်က္ျပယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုပ်က္ျပယ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို အမွန္အတိုင္း ေ၀ဖန္ရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္ႀကံခံရၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံရဲ႕အာဏာကို ရယူခဲ့ၾကသူ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ (အထူးသျဖင့္ ဦးေန၀င္းေခါင္းေဆာင္) ဘက္က ကတိက၀တ္ေတြ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။
တခါတုန္းက တိုင္းရင္းသားလူငယ္တဦးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ယံုၾကည္မိခဲ့တာ မွားတယ္ဆိုတဲ့အထိ တို္င္းရင္းသားေတြမွာ အျမင္ရွိေနတာကို ကိုယ္တိုင္ ၾကားသိခဲ့ရဘူးပါတယ္။
ဒီလို အျမင္မ်ဳိး တိုင္းရင္းသားေတြမွာရွိေနတာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္ႀကံခံရျခင္းနဲ႔အတူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ ကတိေတြလဲ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေပးခဲ့တဲ့ ကတိက၀တ္ကို ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာဘက္က တာ၀န္ရွိသူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္တာကလဲ ေသခ်ာေနပါတယ္။
ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ျမန္မာဘက္က ကတိပ်က္ယံုေတာင္ မကပါဘူး။
၁၉၆၂ ခု စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းခ်ိန္မွာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုစနစ္ တည္ေဆာက္ေရးဟာ ခြဲထြက္ေရးလို႔ အနက္အဓိပၸါယ္ေျပာင္းၿပီး အာဏာသိမ္းရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းလိုေတာင္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း တေလွ်ာက္လုံးမွာေတာ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတာ တကယ္ကို ေၾကာက္စရာစကားလံုး ျဖစ္သြားယံုသာမက စစ္တပ္ဟာ အာဏာထိန္းသိမ္းေရး လက္သံုးစကား ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ မဆံုးႏုိင္တဲ့ စစ္မီးေတြ ႏွစ္အၾကာႀကီး ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ့ရတယ္။
ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ျမန္မာအစိုးရတပ္ေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားစစ္မီးေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အသက္အိုးအိမ္စီးစိမ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေသဆံုးပ်က္စီးခဲ့ရၿပီဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ ျမန္မာတာ၀န္ရွိသူဆိုတာလဲ တခ်ိန္လံုးလိုလို စစ္တပ္သာျဖစ္ခဲ့ေတာ့ စစ္လိုလားသူေတြမို႔ အမွန္တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မလုပ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေတြးၾကည့္ရင္ ၀မ္းနည္းစရာက ျမန္မာ့သမိုင္းထဲက အထက္ျမန္မာျပည္ အင္း၀နဲ႔ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ပဲခူး စစ္ျဖစ္တာ အႏွစ္ (၄၀)ၾကာခဲ့တယ္။ ဒါကို သိပ္ကိုၾကာရွည္ၾကာလွတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ရယ္လို႔ သမိုင္းမွာ သင္ခဲ့ရေပမဲ့ အခု ဒီဘက္ေခတ္ ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔ တိုင္းရင္းသားျပည္တြင္းစစ္ေလာက္ ဆယ္စုႏွစ္ (၇) စုနီးပါး မရွည္ၾကာခဲ့ပါဘူး။
အခု ပထမျမန္မာႏုိင္ငံေခတ္၊ ဒုတိယျမန္မာႏုိင္ငံေခတ္၊ တတိယျမန္မာႏုိင္ငံေခတ္က ျမန္မာျပည္မနဲ႔ ျပည္နယ္ေတြ ဘယ္လိုဆက္ခံေရး ဘယ္လိုပံုစံတည္ရွိခဲ့သလဲ။ ျပန္ေတြးၾကည့္ၾကရေအာင္။
အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့—
ျပည္မကို လက္ေအာက္ခံျပည္နယ္ေတြက
၁။ အခြန္အေကာက္ ႏွစ္စဥ္သတ္မွတ္ခ်က္တခုနဲ႔ ေပးေဆာင္ရတယ္။
၂။ သမီး-ႏွမကို မိဘုရားအျဖစ္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားခြင့္ျပဳရတယ္။
၃။ စစ္ေရးအရ တပ္ကူဆင့္ေခၚရင္ တပ္အင္အားနဲ႔ စားနပ္ရိကၡာေထာက္ပ့ံရတယ္။
က်န္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအပိုင္းမွာ ျမန္မာဘုရင္ေတြေတာင္ နယ္စားပယ္စားေတြရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ၀င္စြက္ေလ့ သိပ္မရွိပါဘူး။ သူ႔နယ္ေျမသူ သူ႔ဥပေဒနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ၾကတာပါဘဲ။ ဒါဟာ အဲဒီေခတ္ရဲ႕ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုပံုစံလို႔ ေျပာရင္ရႏုိင္ပါတယ္။
ဒီေန႔ေခတ္ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္မွာ ျပည္နယ္ေဒသက တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕အေျခအေနဟာ ျမန္မာပေဒသရာဇ္ စနစ္ေခတ္ေအာက္က အခြင့္အေရး အေျခအေနကိုေတာင္ မမီဘူးလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္စနစ္ေခတ္က တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ သူ႔နယ္ေျမ သူ႔ေစာ္ဘြား၊ သူ႔ဒူး၀ါး သူ႔အႀကီးအကဲ၊ သူ႔ဥပေဒနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနထိုင္ခြင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာဘုရင္ေတြ လက္ထက္က သမီးကညာဆက္ရတယ္ဆိုတာ သူ႔ေခတ္အေျခအေနအရ အႀကီးအကဲမ်ဳိးႏြယ္ျခင္း အစီအစဥ္ရွိရွိ (Arranged marriage) ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ေပမဲ့ ဒီကေန႔ေခတ္ န.အ.ဖ စစ္တပ္က တိုင္းရင္းသူေတြကို ကာမဓားျပတိုက္ သတ္ျဖတ္ေနတာနဲ႔ ႏိႈင္းစာရင္ ေတာ္ဦးထင္ပါတယ္။ (ေတာ္တယ္လို႔ မဆိုလိုပါ။ လက္ရွိအေနအထားနဲ႔ ႏုိင္းခိုင္းျခင္းမွ်သာ)
တေခတ္တခါက ျပည္မက ဘုရင္ရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ – ကိုယ္ပို္င္ေဒသ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေျခအေနကိုဘဲ ေခတ္ေဟာင္းဖက္ဒရယ္စနစ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။ ဒါကို အဂၤလိပ္လို ဖက္ဒရယ္ (Federal) လို႔ ေ၀ါဟာရေပး နာမည္တပ္တာကို စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္ ပညတ္စြဲၿပီး တခ်ိန္လံုး ဖက္ဒရယ္ဆန္႔က်င္ေရး လုပ္လိုက္တာ အခုထိလဲ တံုးတိုက္က်ားကိုက္ ဖက္တြယ္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုမွာ တိုင္းရင္းသားမ်ား လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ခြဲထြက္ခြင့္မရွိလို႔ ပုဒ္မ (၁၀) မွာ ျပဌာန္းထားပါတယ္။ ခြဲထြက္ခြင့္မရွိဆိုတာ နယ္ေျမ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲေရး အားလံုးလို႔ဆိုလိုတာလို႔ဘဲ ယူဆရပါတယ္။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား၊ ေရဒီယို ထုတ္လႊင့္မႈမ်ဳိးကိုေတာင္ ကန္႔သတ္ထားပါတယ္။ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ဘဲ ဖက္တြယ္ဖက္တြယ္ ျပည္သူေတြနဲ႔ အတိုက္အခံ အားလံုးကေတာ့ ဒါကို ခြင့္မျပဳႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
ေခတ္ေဟာင္းကို အတိတ္မွာ ထားခဲ့ၿပီး ဒီေန႔ ကမာၻႀကီးရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာရရင္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ထိုင္းတို႔ အိႏိၵယတို႔မွာလဲ တိုင္းရင္းသားမ်ဳိးစံု ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီတိုင္းျပည္ေတြမွာ တိုင္းရင္းသားပဋိပကၡ အနည္းအပါးရွိေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ေလာက္ေတာ့ ျပႆနာမမ်ားဘူး ထင္တာဘဲ။ ထိုင္းႏုိင္ငံဘက္မွာ မြန္လူမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ကရင္လူမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွာ ရခိုင္လူမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ရွိတာမွ သန္းနဲ႔ ခ်ီရွိေနၾကတာပါ။ ဒီတိုင္းရင္းသားေတြမွာ တန္းတူညီမွ်မႈ အထိုက္အေလ်ာက္ရထားေတာ့ တိုင္းရင္းသားသူပုန္ဆိုတာ မၾကားရဘူး။ တိုင္းရင္းသားအေရး-တိုင္းရင္းသားအေရးလို႔လဲ ခြဲျခားေျပာသံဆိုသံ မၾကားရပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔ရ ရခိုင္အမ်ဳိးသမီး ေဒၚခင္သိန္းဆိုသူ လြတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ ေရြးေကာက္ခံရေၾကာင္း ၾကားသိခဲ့ရတယ္။ ျမန္မာစစ္အစိုးရမွာသာ ရွမ္း၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ ပအို႔၊ ပေလာင္၊ ရခို္င္၊ လားဟူ၊ ၀၊ ကိုးကန္႔၊ နာဂ စသျဖင့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ဆန္႔က်င္သူ အဖြဲ႔အစည္း မ်ဳိးစံုရွိတယ္။
တကယ္ေတာ့ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ေရာင္စံုသူပုန္ေတြ၊ ေရာင္စံုေသာင္းၾကမ္းသူေတြနဲ႔၊ သတင္းစာထဲကေန ေဆာင္းပါးေတြ ေရး၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲေတြမွာ တေက်ာ္ေက်ာ္ ေအာ္၊ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ စစ္မွန္တဲ့ သင့္ျမတ္ေရးမလုပ္ႏုိင္တာ လူၾကားမယ္။ ယဥ္ေက်းသူေတြ ၾကားမယ္။ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ ဟိုလူနဲ႔ မတဲ့၊ ဒီလူနဲ႔မတဲ့ ငပြႀကီးျဖစ္ေနတာ ၾကြားစရာမဟုတ္။ ရွက္စရာဆိုတာ သိသင့္ပါတယ္။ အကို အႀကီးဆံုးက ျမင္ျမင္သမွ် လက္၀ါးႀကီးအုပ္ခ်င္လို႔ အငယ္ေတြကို လက္သီးနဲ႔ထိုးက်ိတ္ အႏုိင္က်င့္ေနသလို အဆင္ျခင္မဲ့ ဗိုလ္က်စိုးမိုးေနတာ ရွက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ဒီကေန႔ ကမာၻႀကီးမွာ လူျဖဴ၊ လူမဲ ခြဲျခားတာ မရွိေတာ့။ လူမ်ဳိးႀကီးနဲ႔ လူမ်ဳိးငယ္ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ မယဥ္ေက်းတဲ့ သေဘာေဆာင္ေနၿပီဆိုတာ မသိေလေရာ့ သလား။
အေမရိကားလိုႏုိင္ငံႀကီးမွာ လူမဲအမ်ဳိးသမီး ကိုႏုိလီဇာရိုက္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးျဖစ္တာ အိုဘားမား သမၼတ ျဖစ္တာေတြ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ စကၤာပူလို ႏုိင္ငံငယ္ကေလးမွာေတာင္ တ႐ုတ္ႏြယ္္၊ အိႏိၵယႏြယ္၊ မေလးႏြယ္ဆိုၿပီး လူမ်ဳိးႏြယ္သံုးစုရွိတာ လူမ်ဳိး၊ ဘာသာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ခြဲျခားတာ မရွိ။ တန္းတူညီမွ်မႈကို အတတ္ႏုိင္ဆံုးေျပာဆို ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲက လူမ်ဳိးစုေတြကို ေရာင္စံုေသာင္းၾကမ္းသူ၊ ေရာင္စံုသူပုန္နဲ႔ နာမည္တပ္ ရန္ေထာင္ေနရတာ ၾကြားစရာ မဟုတ္။ ရွက္စရာပါလို႔ ေနျပည္ေတာ္ ၾကပ္ေျပးဘက္လွည့္ၿပီး ေလာ္စပီကာနဲ႔ ေအာ္ရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ္ေတာ့ စစ္အစိုးရ ေျပာေျပာေနတဲ့ ေရာင္စံုသူပုန္ျပႆနာဆိုတာ အခိုက္အတန္႔ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘဲ ျပည္တြင္းစစ္မီး အရွည္ႀကီး ျဖစ္ေနတာကိုေထာက္ရင္ ျပႆနာေအာက္က စနစ္မဟုတ္။ စနစ္ေအာက္က ျပႆနာလို႔ ေျပာရမွာဘဲ။ ဒီထက္ပိုၿပီး ရွင္းလင္းေအာင္ေျပာရရင္ေတာ့ စစ္တပ္က စစ္ဗိုလ္ေတြ အာဏာယူေကာင္းေအာင္ လုပ္စားကိုင္စား အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္ပါဘဲ။
သူတို႔ လုပ္စားကိုင္စားအာဏာယူ အာဏာျပေနတာက အမ်ားဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္မီးေတာက္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၆၀) ကာလမွာ နွစ္ဘက္ လူ႔အသက္ေတြ (တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ အသက္ေတြ) ဘယ္ေလာက္ ေသေက် က်ဆံုးခဲ့ၿပီလဲ။ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ဘယ္မွ်ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ၿပီလဲ။ ေျပာရတာအေတာ္ေလး လက္၀င္တယ္ေျပာရမလား။ ပါးစပ္၀င္တယ္ ေျပာရမလား။ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ငခြန္ဆာ၊ ငခြန္ဆာ ဆိုေတာ့ ေသနတ္ေတြနဲ႔ တိုက္လို္က္ၾကရ။ ဦးခြန္ဆာ၊ ဦးခြန္ဆာဆိုေတာ့ ေဟာ္တယ္ေပၚတက္ အရက္ခြက္ျခင္း တိုက္လိုက္ၾက။ ႏွစ္ဘက္လံုးက ေအာက္လက္ငယ္သား လူေတြေသ၊ အေမေတြက သားေတြဆံုး၊ ဇနီးမယားေတြက မုဆိုးမျဖစ္၊ သားသမီးေတြက မိဘမဲ့ၾကရ။ အဓိပၸါယ္က ဘာလဲ။ တကယ္ေတာ့ မဆံုးနိုင္တဲ့ စစ္ေၾကာင့္ လူ႔အသက္ေတြ မေသသင့္ၾကေတာ့ဘူး။ ေသနတ္ေတြနဲ႔ တိုက္ရင္း အက်ဳိးမဲ့ အခ်ည္းနွီး မေသသင့္ၾကေတာ့ဘူး။ ျပႆနာရဲ႕အေျဖကို ေသနတ္နဲ႔ရွာတာထက္ ပါးစပ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးသင့္ၾကၿပီ။ စစ္စရိတ္ကုန္က်ေငြဟာ ႏုိင္ငံ၀င္ေငြရဲ႕ ၅၀% ေက်ာ္ကို ယူထားၾကတာ။ ဒီေငြေတြကို တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး သုေတသနလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအစီအစဥ္ေတြမွာ သံုးရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိမ့္မလဲ။
တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ စစ္မီးျပႆနာ တခုထဲ မဟုတ္ပါ။ စစ္ေၾကာင့္ ဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ နည္းပါးတာနဲ႔အမွ် ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး အကုန္ေနာက္က် က်န္ရစ္တယ္။ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ (တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ က်န္းမာေရးျပႆနာထဲက ငွက္ဖ်ားျပႆနာလိုမ်ဳိး၊ တီဘီျပႆနာလိုမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အသိပညာေပး မေရာက္တာ၊ ေဆး၀ါးလက္လွမ္းမမွီျဖစ္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီးဘဲ။) အေရမရ အဖတ္မရေတြနဲ႔ စစ္အစိုးရအခ်ိန္ျဖဳန္းေနတာကို ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကေရာ တို္င္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘက္ကပါ စစ္တပ္ကလုပ္မဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအစစ္ကို ဆက္ေစာင့္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ (အတုကေတာ့ ခဏခဏ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။) သူတို႔ကိုေစာင့္ၿပီး စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ သင့္ျမတ္ေရးလုပ္ခ်င္လို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ တလမ္းသြားေတြ၊ နွစ္လမ္း၊ သံုးလမ္း၊ နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္နဲ႔ သြားတတ္ေအာင္သင္ဘို႔ ေလးသေခၤ်ေလာက္အခ်ိန္ယူ၊ ေလးဘက္ေထာက္ကစၿပီး သင္ေပးရမလား မသိဘူး။
ဒီေတာ့ လူထုေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ျမန္မာအတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား စတင္ေျပာဆိုေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဒုတိယပင္လံုညီလာခံကိစၥကို အားတက္သေရာ လုပ္သင့္ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္သူေတြကေရာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြကပါ ေလးစားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာပါၿပီ။ သူမကိုယ္တိုင္ကလည္း ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံေခၚယူေရးလို႔ အဆိုတင္သြင္းေနပါၿပီ။ အခ်ိန္ကိုက္ပါဘဲ။ စစ္အစိုးရ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔စည္းေရးကို မေက်နပ္လို႔ လက္နက္ကိုင္ၿပီး လက္နက္နဲ႔ ဆႏၵျပခဲ့တဲ့ ဒီေကဘီေအ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမြးကေတာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာက္ခံသြားမယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနပါၿပီ။ အားလံုးပါ၀င္ႏုိင္မဲ့ အလားအလာေတြ ေကာင္းေနပါၿပီ။ အခ်ဳိ႕ အခ်ဳိ႕ေသာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း စစ္အစိုးရနဲ႔ ပုလင္းတူ ဗူးဆို႔လုပ္ၿပီး စီးပြားရွာတာေတြ ရပ္။ တကယ္တန္းကိုယ္လူမ်ဳိး ရပ္တည္မႈခိုင္မာမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနည္းလမ္းကို ရွာေဖြသင့္ပါၿပီ။
ဒီေနရာမွာ (တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးပါတီ) လို႔ နာမည္တလံုးနဲ႔ စည္းလံုးညီညြတ္ေရး ေၾကြးေၾကာ္ထားတဲ့ ပါတီမ်ဳိးကို ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာက တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးဆိုတာ စာရြက္ေပၚက ပါတီနာမည္ခံသက္သက္ မဟုတ္သင့္ေတာ့ဘူး။ အမွန္တကယ္စည္းလံုးညီညြတ္ေရးဆိုတာ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေဖၚျပေနယံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။ စစ္တိုက္ၿပီး ဖိႏွိပ္ထားယံုနဲ႔လည္း မၿပီးဘူး။ စစ္မွန္တဲ့ ေစတနာ၊ ေစတသိ္တ္ကလာတဲ့ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ရမယ္။ ေမတၱာနဲ႔ လုပ္ရမယ္။ ေစတနာ ေမတၱာကို အေျခခံတဲ့ တဦးကို တဦး ေလးေလးစားစား အသိအမွတ္ျပဳတာေတြကသာ အမွန္တကယ္ခိုင္မာတဲ့ သစၥာမွန္တဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို ရႏုိင္မယ္ဆိုတာပါဘဲ။ စာရြက္ေပၚမွာ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေရးထားယံုနဲ႔ေတာ့ ပါတီနာမည္ကတင္ လိမ္စဥ္ျဖစ္ၿပီး လူရီစရာျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ပါတီနာမည္နဲ႔လိုက္ဖက္မဲ့ အမွန္တရားကို္ ရွာသင့္ၿပီလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ (ပါတီေခါင္းေဆာင္ ဘဘႀကီးေတြက မူ၀ါဒေတြမွားခဲ့ေပမဲ့ အခုထိ အဖြဲ႔အစည္း တရပ္အေနနဲ႔ ရပ္တည္ေနႏုိင္ေသးလို႔ ေစတနာနဲ႔ ေျပာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္)။ ၿပီးေတာ့ ေခတ္ရထားက ေရွ႕ကိုသြားေနတုန္း ကိုယ္လည္း ဘယ္တြဲက လိုက္ရလို္က္ရ ေနာက္က်မက်န္ရစ္ဘို႔ စဥ္းစားသင့္ၿပီဆိုတာပါဘဲ။
အားလံုးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္ရင္ ဒီမိုကေရစီလဲ ရ။ အမ်ဳိးသားတန္းတူ အခြင့္အေရးလဲ ၿပီးေျမာက္ဆိုတာမ်ဳိး တခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ ျပတ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းဆိုတာ ဒီတိုင္းျပည္ထဲမွာ ရွိမေနသင့္ေတာ့ပါဘူး။ လူမ်ဳိး၊ လူဦးေရ၊ ပထ၀ီ၊ ဘာသာစကား၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုးကြယ္မႈ၊ ေသြးေႏွာမႈ၊ အသားအေရာင္၊ လိင္အရ ခြဲမကုန္ႏုိင္တဲ့ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းကို လက္မခံသင့္ေတာ့ပါ။ တိုင္းျပည္တြင္း နွစ္ကာလရွည္ၾကာစြာ ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ေနထိုင္လာသူ မည္သူ႔ကိုမဆို အသိအမွတ္ျပဳသင့္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ (တိုင္းရင္းသား၊ တို္င္းရင္းသားနဲ႔ စကားလံုးအားျဖင့္ ခြဲျခားေျပာေနၾကတာကိုေတာင္ လက္မခံသင့္ေတာ့ပါ။ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေရကိုေသာက္္၊ ဒီေလကို ႐ူေနသူ နိုင္ငံသားတိုင္း တူညီတဲ့ အေခၚအေ၀ၚတခုေအာက္မွာ အရွိတရားအတိုင္း အခြင့္အေရးလဲ အတူတူ။ အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈလဲ အတူတူ။ စကားအသံုးအႏႈံး အေခၚအေ၀ၚလဲ အတူတူဘဲ ျဖစ္ေစခ်င္မိပါတယ္။)
သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြကမွ လုပ္ႏုိင္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြက ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ႏုိင္ရမွာလဲ။
နိုင္ငံျခားက အဆင္သင့္လူသံုးကုန္ ပစၥည္းအေကာင္းစားေတြကို ကိုယ္တိုင္ မတီထြင္ရဘဲ အဆင္သင့္ (Import) လုပ္သံုးႏုိင္ရင္ အေတြးအျမင္အယူအဆေတြ ေကာင္းရင္လဲ အဆင္သင့္ ယူသံုး ႏုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ နတ္ကိုးကြယ္တဲ့ ျမန္မာေတြ၊ အရီးႀကီးကိုးကြယ္တဲ့ ျမန္မာေတြ အခုလက္ခံကိုးကြယ္ေနတဲ့ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာသည္ပင္လွ်င္ ႏုိင္ငံျခားကလာတဲ့ အယူ၀ါဒ (Import) ဆိုတာ မေမ့သင့္ပါ။ တူညီတဲ့ ႏုိင္ငံသားအသံုးအနွန္းစံတခုကေန ပိုၿပီး စည္းလံုးမႈ ေတာင္ရေစမယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။
ႏုိင္ငံသားအားလံုးအတြက္ ႏုိင္ငံသစ္စည္းလံုးညီညြတ္ေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ၾကေတာ့မယ္လို႔ ဦးေဆာင္သူအားလံုး ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့ စစ္အစိုးရကိုလည္း သူတို႔ဘက္က ဘာလုပ္မလဲ ေမးရမွာပါ။ က်ဳပ္တို႔ အားလံုးကေတာ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တညီတညြတ္ထဲျဖစ္ေနၿပီ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ ဒီအေရးမွာ ပါမွာလား၊ မပါဘူးလား၊ ျပတ္ျပတ္သားသား ေမးသင့္ပါတယ္။
ျပည္တင္းရင္ မင္းမခံႏုိင္တဲ့ ျမန္မာဆိုး႐ိုးစကားရွိပါတယ္။ အားလံုးညီညီညြတ္လုပ္ႏုိင္ရင္ စစ္အစိုးရက ဘာမို႔ခံႏုိင္ရမလဲ။ မင္းမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ ဘုရင္ရူး၊ ရူးလို႔ ၾကပ္ေျပးမွာ အေရျပားေရာဂါသည္ ခ႐ုသင္းဆင္ေတြနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနတာကေတာ့ ဘယ္သူမွ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ သူတို႔ကို ဒီလိုအခြင့္အေရးေတာ့ ေပးရပါလိမ့္မယ္။
စစ္အစိုးရအေနနဲ႔လည္း အခုအခ်ိန္မွာ ငါသိငါတတ္ ငါတို႔သာလွ်င္ ဗိုလ္ေတြဆိုတဲ့ တကိုယ္ေတာ္ လူစြမ္းေကာင္း၀ါဒကို ျပဳျပင္ၿပီး ျပည္သူျပည္သားေတြကလည္း ဆိုကၠားဆရာကအစ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡႀကီးေတြ အဆံုး ဆရာ့ဆရာေတြ ခ်ည္းဘဲလား။ သူတို႔မွာလည္း သိထားတာေတြ တတ္ထားတာေတြရွိတယ္ဆိုတာ သတိျပဳၿပီး ျပည္သူဘက္က နားလည္တဲ့ ဆရာသမားေတြရဲ႕အသံကို အလွည့္ေပးၿပီး နားစြင့္သင့္ပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ေျပာတာကမ်ား ပိုၿပီးေကာင္းႏုိင္သလား။ သူတို႔ေျပာေျပာေနတဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုတာ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနရတာ၊ တိုက္ခိုက္ေနရတာထက္ တကယ္ဘဲ ပိုအဆင္ေျပႏုိင္သလားဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီး စမ္းၾကည့္သင့္ပါၿပီ။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြကို အႀကံျပဳခ်င္တာက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုတာ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ အေ၀းႀကီးမွာ ရွိေနတာ မဟုတ္ဘူး။
ခင္ဗ်ားတို႔ က်င့္သံုးေနတဲ့ အႏုိင္က်င့္ ဗိုလ္က် စိုးမိုးေရးနဲ႔ ေက်ာကပ္လ်က္မွာဘဲ ရွိတယ္။ လက္ဖမိုးကို လွန္လို္က္တာနဲ႔ လက္ဖ၀ါးျဖစ္သလို အႏုိင္ယူ ဗိုလ္က်စိုးမိုးလိုစိတ္ကို တခ်က္ျပန္လွန္လိုက္တာနဲ႔ ညိႇယူႏုိင္မဲ့ နည္းလမ္းေတြကို ေတြ႔ရွိလာမယ္ဆိုတာပါဘဲ။
ၿပီးေတာ့ စစ္အစိုးရကို ကမာၻႀကီးကလည္း ဘာေတြဆက္လုပ္မလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ ဒီထက္ၾကမ္း ဒီထက္ရမ္းဘို႔ နည္းလမ္းမရွာခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့။
အခုအခ်ိန္ဟာ တိုင္းျပည္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္လို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ပါ။ ျပဳျပင္ေရးလုပ္မယ္ဆိုရင္ စစ္အစိုးရ မနာမသာျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေကာင္း အခြင့္ေကာငး္ေတြရွိေနပါတယ္။ ေမာင္ေမာင္ေခၚတံုး (ဗ်ာ) ထူးသင့္ၿပီ။ အခြင့္သာတုန္းမွာ လိုက္သင့္ပါၿပီ။
ဒီလို အခြင့္သာတုန္းမွ မလိုက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အင္း……..ဟင္း……။
မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔အျပင္ မိုက္သူ ရွိပါေလေရာ့မလား။
မဂၤလာႏုိင္ငံသစ္ကို ႀကိဳဆိုေမွ်ာ္လင့္လ်က္…… ႏုိင္ငံသားအားလံုးကို ေလးစားေသာ……..
မမခင္
(၁၆.၁၁.၁၀)
ညေန ၇:၀၅ နာရီ
ဗွီအိုအေ မြန်မာညချမ်း
1 week ago
